Гэта старонка не была вычытаная
жужжыць глухоюсілай,
Толькі думкі-лятуценьні,
Нібы птушак плаўнакрылых,
Шчасьце сонечнае стрэне.
І настрой званчэйшы нават,
Як убачыш думкай сьмелай,
Што адлужыны, канавы
Захаваны ў коўдрах белых.
І ня чуць, як вецер плача,
І галосячы разносіць
Па краіне, ня іначай,
Пажаўцелым лістам восень.
Ходзіць Павал… Выглядае,
Мо‘ пакажацца Марыля.
На зямлю ўжо змрок ступае,
Хмары грудзі прыдавілі.
Ходзіць Паўла. Ў змроку шэрым
Аб caбе ў наступным марыць.
Сэрца моўчкі шчасьцю верыць
Зьзяе ўсьмешкаю на твары.
— Дзе-ж Марыля? Што такое?
Ходзіць Павал задуменны…
А ў грудзёх гудзіць прыбоем
Кроў, бушуючаю пенай.
— Кажуць, вышла на гадзіну,
А ўжо й трэцяя мінае.
