— Руку працягнуў мне сяброўскі, зычліва,
Паставіў на шлях змагара.
Была-б простытуткай, і гэта ня дзіва,
Была-б, як твая сястра.
А шкода дзяўчыны, дзяўчыну саслалі
А мо‘ гэтак лепш будзе ёй?
Мо‘ ў сэрцы зьмяніўшыся кроў, як хваля,
Ў творчы зьліецца прыбой?
Гарэлі б няхай і пачуцьці і сіла
Ў народжаных іскрах падзей.
Жыцьцё па нязьлічаных сьцежках-жылах
Бязьлітасна сьлед свой кладзе.
— А ён дзе? Мо‘ блізка шугае на крылах
Ў нябачана зорнай глыбі?
Няўжо гэтак будзе? Дзе-ж дзеліся сілы
Як думаеш, так і рабіць.
Скончана ўсё. Спаткаліся. Разам.
Жартуючы шчасьце кране…
Чаму вось Рыгор пра вайну расказваў,
Пра сьмеласьць сваю на вайне?
Чаму несказаў — (мо‘ ён любіць другую?)
Ці любіць мяне, як раней?
Шукала, знайшла. А болей — знайду я?
Ці варта шукаць далей?
Навошта ўспаміны ўчыняюць расправу,
Так востра шчымяць, як імгла.
Зноў у вачох жыцьцёрадагны Павел.
Ня сьпіцца…
А ноч прайшла.
