Гэта старонка не была вычытаная
Распаліся косы…
Садраў ён каўнер.
А сэрца,
Бы зложана з воску,
Што далей, то болей
Абодвых цяпер
Захопліваў перысты лоскат.
— Ідуць!
… Пачакай!
Су-пакой-ся!..
Ча-кай..!
Ня трэба!..
Павал!..
Ня мож-на!
.................
Прынесла старая амаль на руках
Бацьку п‘янога і, як мерцьвяка,
Кінула пластам на ложак.
13
Жыцьцё ідзе праз петлі-перашкоды,
Жыцьцё ідзе, зьнішчаючы закон
І формы, створаныя спракон
Вякоў прыродай.
Жыцьцё ідзе нястрымана і проста.
Жыцьцё ідзе, бы ў штормах навальніц.
Як песьняй, перамогай славіць дні —
Сталёвы поступ.
