Гэта старонка не была вычытаная
I целам, i думкай змарнела,
Важыла йсьці на бульвар,
Але хто, трэба быць ашалелым,
На гэткі паквапіцца твар?
— Зладзім, — устрымліваў Павал,
Выйдзе ня гэтак, дык так.
Дай вось напішам заяву
З просьбай прыняць на рабфак.
Толькі ня трэба больш мокнуць,
Сьлёз непатрэбна цяпер…
Змоўклі.
Кот з падаконьніка скокнуў
На ложак (другі наверх)
Марыля пад сэрцам хавала
Пярсьцёнкі распаленых слоў.
Пра крыўду нядаўнай навалы,
Пра крыўду й сьляпую любоў.
Рыгор! Нібы вецер маёвы,
Жартуючы, ветла абвіў
Стан дзявочы
Шасьценьнем шаўковым
Радасьці, мараў і дзіў.
I зьнік, як бяда спавівала,
Як толькі пазнала падвал.
Рыгор!
Ім жыла…
Адшукала…
Ня стала…
