На беразе… шчасьце дзялілі.
Над возерам — зор карагод.
Рыгор з сьветлазорай Марыляй
Гушкаліся ў хвалях пяшчот.
IV
А людзі блізкія дзівіліся-пыталі:
— Калі ўжо сыйдзецца Марылька з маладым?
— Та-а-кі хлапец! — бабулі выхвалялі…
— Дзяўчынка яг-гадка! — выхвальвалі дзяды.
Няхай зара мядзянаю рабінай
На небасхіле выйдзе з берагоў —
Рыгор з Марыляю ў сутонных павуцінах;
Пачуцьці іх ламаюць краты змоў.
— З паўгода, любая, старанна папрацую,
Капейку лішнюю націсну, зараблю.
Тады прыду, вазьму каго люблю я.
А любіш ты?
— „Вось глянь, як ня люблю“ —
І вусны злучаны… Адно зайздросьціць месяц,
Ад злосьці рынуўся тарчма ў лясны гушчар.
Пабеглі дні, за імі тыдзень, месяц…
За хмарай хмара, так навалы хмар.
Жыцьцё зьмяняецца, зьмяняюцца ідзі.
Расьце сасна, а поруч тлее корч.
Радзіўся чалавек. Гаспадаром ідзе ён.
Пану дзень, калі змаглася ноч.
|}
