Гэта старонка не была вычытаная
Сястра… ня ведаю. Мо‘ справіцца змагла, —
Выслана ў папраўчую колёнію.
.................
Расказваў спакойна.
А ветраны шчоз
За вокнамі вые-байдосуе.
Галубіць Марылю
Румянцамі шчок
Вясёлая сьнежная россып.
Выедзе рана,
Ледзь зоймецца дзень,
У раён на грамадзкую працу.
Таму, хоць і позна,
Да Паўла ідзе
Праведаць і разьвітацца.
..............
Напоены цішынёй
Белы бальнічны пакой.
Сястра, спачуваючы Паўлу,
Па-сяброўску апавядала:
— Стынь успамінаў крану,
Труціцца сэрца журбой.
Трывала зьнявагу, ману,
Закінутая, сіратой.
I вось, выпадкова аднойчы,
Са мной пазнаёміўся лётчык.
