Гэта старонка не была вычытаная
Працуе ўсяго сорак восем,
Да дому-ж зьбіраюцца шмат,
Бо ў іншых бяз догляду дзеці галосяць,
У Марылі — нікога няма.
Пакінуць ня мае права.
Сябры застаюцца, і ёй
Выбар суровы — ці Павал,
Ці з рабочаю грамадой.
А векі, як змрок, асядаюць,
Стома ліецца з вачэй.
Хто знойдзецца, хто параіць?
Няўстойлівасьць крыўду тчэ.
Сыгнала-звон, цокатам медзі,
Цэхавы шум расьсек.
Марыля глядзіць — суседзі
Ўсё-ж застаюцца ўсе.
Ня спала адну і другая
Шуміць хай, як вадаспад.
Часамі і горай бывае,
Што значыць дзьве ночы ня спаць!?
9
За горадам верацяніцай
Баракі сталічнай бальніцы.
I ноччу і ў холадзе дня
Жахлівая цішыня.
