Раз пераплётная — значыць стапнее
Пах петлеванага клею.
..............
Новая дарога, Вырастаюць стромай
На дарозе новай новыя настроі.
На рабфак ня выпала, але глянуў золак
Ветлаю вясьнянкаю, вогненым разьлівам.
Ціха дні праходзілі на праменных колах,
Вечары зачэсвалі зараніцы-грывы.
З сутарэньня — кузьні зайздрасьці і скрагі,
Як з палону, вышла, вышла на прасьцягі.
Плынь звонкагалосую давяць два ўзьбярэжжы,
Векавыя ворагі — іх ня злучыш мостам.
Так жыцьцё расколата: як вужакі — межы —
Дзьве дарогі поруч — заняпад і поступ.
Узрасла Марыля, сэрца ў хваляваньнях
За дарогу поступу
Заўтрашняга раньня.
4
Распалены дзень разьліваў
Кроплі агню з небасхілу,
Зямля з прагавітасьцю Льва
Сьнежаньскай сьцюжай студзіла.
Сьнег пад нагамі хрушчыць.
Колецца змрок застыўшы.
Як палкая кроў, гарыць
Зазыўнае зорнае ўзвышша.
