Гэта старонка не была вычытаная
Цевар вокны з сутарэньня
Мітусіцца сьвет газьніцы.
Бачыць Павал, быццам цені,
Насупроць гурма снагліцца.
Крок далей і добра чуе
Голас Клемуся п‘янога
Хай іх чорт, перасьцярога
Ад бяды парой ратуе.
Каб раней вярнуўся крышку,
А то ўгледзелі аравай:
— Жар яго! Хрысьці! Бр-рацішкі!
I ўзьвівалася расправа.
Самасуд устаў на ногі,
I спрабуй, ня будзь пакорным!
Злосьці крык нажом трывогі
Рэжа хмары ў змроку чорным.
Шчасьце Паўла, — ўдарыў звонам
Неўзабаве голас п‘яны:
— Маць тваю, бягуць мільтоны!..
I… за кашлякі наганы.
Карыстаючыся крыкам,
Клемусь хітра вокам зьмерыў
З-за вугла падбег і „фінкай“
Раніў
Міліцыянэра.
............
