— Дык выходзіць, што нашыя яшчэ горш за немцаў?
— Усюды роўнае, мой ты саколік. Усюды ёсць і багатыя, і бедныя. Усюды багатыя жывуць з крыві бедных. Тое самае і ў гэтай вайне…
Тут голас пераходзіць у такі шэпт, што Левін не чуе, як ні стараецца. Доўга шапацяць галасы, нібы лес пад ветрам, але ніводнага слова ўлавіць нельга. Левіну становіцца холадна на роснай зямлі. Ён хутаецца ў бацькаву куртку. Ляжыць на спіне і пазірае ўгару. У словах лодзінскага рабочага ёсць нешта агульнае з развагамі нізенькага Гарасіма на каганецкім могільніку, ёсць блізкасць з праклёнамі салдаткі Ганулі, з адозвай аб вайне, якую распаўсюджваў у Вільні рабочы друкар.
Левін раптам уздрыгвае. Недалёка нехта — мабыць, такі цікаўны, як ён сам — паўзе наперад на гэтыя самыя галасы. Левін застывае на месцы і таропіць свой позірк у таемную фігуру, што вызначаецца чорным контурам на сінім фоне ночы. Левін пазнае парабчука Сакалоўскага з торбачкай у руках. Хоча клікнуць парабчука, але стрымліваецца.
Куды-ж ён паўзе?
Левін нячутнымі рухамі соўваецца за ім па роснай зямлі.
Парабчук дапоўз да тых двух салдатаў. Левін пільна прыслухоўваецца:
— Што трэба, хлапчук?
— Нудна аднаму. Пачуў вашыя галасы. І вось…
