і тысяча год таму назад. Прыспешна выходзяць жанчыны з сярпамі на сваю „вайну“, каб ваяваць з жытнім полем. Румянымі і сакавітымі адвячоркамі расплываюцца, як туман, над палямі песні жніва:
|
Жыта, маё жыта, |
Сярод спявачак нямала і салдатак. Прыслухоўваецца Левін да старадаўняй песні і дзівіцца:
— Яна вельмі пасуе і цяпер.
Сакалоўскі плаціць жнеям такія цэны, што малазямельныя ідуць да яго грамадою.
— Чым скарэй кончыце, тым больш заплачу, — заахвочвае ён. — Наладзім, пане дабрадзеенку, такія дажынкі, аж пыл запыліць і дым задыміць! Дабром плаціць буду, ёлапы! Дабром…
Але ў самы разгар жніва прышоў наказ…
Ходзіць па вуліцы раніцою высокі сівавусы соцкі. На яго грудзях, як у жраца, круглая бліскучая бляха. Ён заглядае ў кожную хату. Яго
