Да Антося, бацькі Ганулі, падыходзіць нехта васпаваты і па-сяброўску абнімае за шыю.
— Хадзем, Антоська, на святы Ярдан!
— Хадзем, братку, хадзем!
Яны, як-бы спацыруючы, уваходзяць па калені ў ваду.
— Та-та! Та-а-ата! — крычыць Гануля.
— Чэрці лазатыя! Куды палезлі? Вылазьце! Няма чаго паскудзіць дабро.
Некалькі чалавек пускаюцца за імі ўдагонку. Антось з рыжым уцякаюць на другі бераг.
— Рыба п‘яная… Рыба п‘яная плыве…
— Ісачок, дай рыбку лавіць і плюндры мачыцы! — жартуе нейкі чалавек.
Плоткі ўсплываюць на ўзверх дагары жыватамі, блішчаць, як перламутравыя сцызорыкі. Бабы ў падолы кідаюць п‘яную рыбу.
— Качкі дзікія! — крычыць нейкі хлопчык без шапкі.
Статак дзікіх качак плыве да людзей, дае нырца і гагоча весела і смела.
П‘яныя мужыкі любуюцца імі і дабрадушна смяюцца.
Не вытрымлівае Сакалоўскі.
— Ах, вы, ёлапы! — і ў чорных штанах на выпуск лезе ў рэчку, рукамі ловіць пару качак і крэх галоўкамі аб вядро.
— Шэльма! Шэльма! — крычыць Антось з другога берага. — П‘яных забіваць няможна! Ты цвярозых лаві… Гэта табе не парабкаў біць, с-с-с-у-
