— Скажы, лайдак, як гэта ўсё-ткі ў цябе конь закульгаў?
— Не ведаю.
Вочы дзяцюка блішчаць з-пад ілба на Сакалоўскага незвычайным блескам.
— „Не ведаю! Не ведаю!“ Гы-ыш якія вочы? Звер-зверам глядзіць на мяне. Сказаў, як плюнуў усёроўна, — „не ведаю“! Д-д-ух твой паганы выб‘ю! — і зноў кідаецца на хлопца.
— Пане Сакалоўскі… пане Сакалоўскі… — Левін хватае яго за руку. — Можа, сапраўды не ведае.
Сакалоўскі спыняецца, і голас яго становіцца жаласлівым.
— Я, пане дабрадзеенку, яму як бацька родны, а ён вунь як глядзіць за маім дабром! А які ён наравісты, гэты дзяцюк! Вясной ён учыніў такую штуку: выбіў у хаце акно са злосці, што я ў зубы яму тыцнуў (вядома ён у мяне гэта шчыра зарабіў) і ўцёк. Не стала яго. Нешта валэндаваўся па розных гаспадарах некалькі дзён. Ніхто на працу не браў, бо я ўсім расказваў, што гэта за цаца. І вось, пане мой, вярнуўся ёлап гэты зноў да мяне. Дзе-ж ён дзенецца, калі адзінокі, як той камень? Бацькі ён ніколі не меў — самасейка, а матка памерла два гады таму назад. Вярнуўся ка мне гэты ёлап. Стаіць і маўчыць. Худы, страшны. Цэлы тыдзень нічога не еў. Узяў я бізун і кажу: Цалуй бізун, тады зноў прыму. Пацалаваў, гад! Потым адсцёбаў яго і сказаў: да восені за выбітае акно працуеш без капеечкі. Праўда, шапку
