— Вось бачыш, — кажа ён, — што значыць вайна. Вайна гэта табе не жарты якія.
— Дык чаго радуешся? — дзівіцца сын.
— Чаго радуюся? Вось дурны! Радуюся, што мы ўсе дома, усе разам. Каб хаця бог даў так надалей. Спадзяюся, што ў нас фронта не будзе.
У бацькавых вачах водцвет ахвярнасці і пакуты. Яго голас ад радасных нотак пераходзіць на строгую, крыху прытоеную, урачыстасць:
— Твой белы білет аж сто рублёў мне каштаваў… А тваё бяльмо мне каштавала…
— Годзе, замаўчы ўжо, тата…
— І „зайцам“ табе быць не трэба.
Саламон Левін з агідай успамінае, як колькі год таму назад яго ледзь не асляпілі перад прызывам, калі местачковы фельчар рабіў яму штучнае бяльмо на правым воку. Бацькавы выдаткі на вызваленне з царскай салдатчыны ён, Саламон, пасля вярнуў удвойчы, утройчы. Аднак, кожны раз пры любым выпадку бацька напамінае, як на гэту справу прадалі апошнюю карову, і сям‘я галадала.
— Я-ж цябе не прасіў!
— Не прасіў? Ты-ж мне сын! Каб не я, дык цяпер можа і твае косці дзе-небудзь валяліся, як вось… — і рукой паказвае на суседнюю антосеву хату…
У хаце духата і рой куслівых мух. Яны заваёўваюць стол, печ, і ад іх вечны гуд, надакучлівы
