— Я застаюся, — кажа Левін рыцарскім тонам.
Ён з усёй сілай адчувае цяпер свой талісман ад вайны: ледзь прыкметнае бяльмо на правым воку і белы білет у кішэні.
Прыгожая дзяўчына-работніца прыбірае са стала. Звон шкла, кволы і дрыжучы, супакойвае трывогу. Шыман Кантаровіч зачыняе вокны, а стары Лейба за дашчанай сценкай не спыняе свайго пчалінага гуду. Чарнявыя хлопчыкі, прывыклыя да такіх сцэн, садзяцца самі за карты.
— Дык дзе-ж стражнікі? — дзівіцца Левін.
Шыман Кантаровіч глядзіць на яго загадкавымі вачыма гандляра.
— А як вам здаецца, пане Левін?
— Мабыць, прыдумалі самі гэтых стражнікаў, каб пажартаваць.
— Стражнікі стаяць за дзвярыма ды чакаюць, пакуль „зайцы“ схаваюцца. Яны-ж бяруць ад кожнага па пяць рублёў у месяц.
У Шымана Кантаровіча пераможніцкі выгляд.
Яны, стражнікі, уваходзяць бокам, асцярожна аглядаючыся, нібы праціскваюцца праз вузкую шчыліну. Іх двое. У чорных доўгіх шынелях выглядаюць духоўнікамі. Блішчаць мядзянай аддзелкай нажны шабляў.
— Ужо? — пытаецца адзін з іх шальмоўскім голасам і коле вясёлымі вачыма ўсе куткі пакоя.
Гаспадар супакойвае:
