— Можа і так.
— І з нашага брата, з беднага чалавека, ці ён француз, немец, рускі — разам там смяюцца.
— Яно пэўна.
І ў акопах, і тут — салдаты — не салдаты — усёроўна адна пагібель.
— Адна пагібель… — паўтарае нібы рэха за Макарам нізенькі Гарасім. — Калі не павешаюць, дык з голаду здохнеш. Такая дарагоўля пайшла на ўсё, што ўсёроўна капут нашаму брату.
— Чалавек там на Піліпоўскіх хутарах жыў, з Смаргоні, дык аб усім гэтым гаварыў, — кажа кульгавы Макар. — Шмат аб чым гаварыў там Купцэвічу. Ведаеш Купцэвіча?
— Гэты, гэты самы, што з Шоламам Левіным коні мяняў вясной?
— Ну ён. Дык ён гаварыў, што народ доўга так цярпець не будзе. Чымся паміраць у акопах без дай прычыны, людзі пусцяць штыхі ў грудзі сваіх начальнікаў, што гоняць іх на пагібель. Шмат яшчэ аб чым мне Купцэвіч расказваў. Тое самае гаварыў швагер Кантаровіча, Шагал. Слаўныя людзі яны!
— Можа калі што і будзе, — згаджаецца Гарасім, — але вось чакай. Мой сын, таксама як і Шагал, як і Купцэвіч, быў супроць цара. А вось цяпер у Сібіры чакае. Нават у войска яго не бяруць.
— Каб ён больш бяды не меў.
— І то праўда. А можа і дачакаецца. Бо дайшло вунь куды.
