пазіцыі! — крычыць патэтычным голасам Макар і паказвае рукой на дарогу і поле. — Едзем! Куды? Чорт яго ведае! С-с-сукіны каты, душагубы! У нас цяпер пажар. Твой ліст, сынку, мы чыталі. Ты… — Макар разгортвае ў сына крысы шынелі і нешта шукае вачыма. Малытаецца правае пустое рукаво старой гімнасцёркі. — Дык гэта праўда? Няма рукі?
— Няўжо-ж я жартаваў у лісце…
— Так. Але вось як паглядзеў…
Кульгавы Макар хліпіць, хоча нешта казаць, ды не можа.
— Дзе мая жонка і хлопчык?
— Са сваімі бацькамі, — і Макар паказвае бурай рукой назад, на канец абоза.
Салдат, больш нічога не пытаючыся, бяжыць туды.
Нізенькі Гарасім спакойна разважае:
— А жонка адраклася ад яго, бо навошта ёй цяпер аднарукі чалавек?
— Шлой-мэ! Шлоймэ! Вось тата!
Левін не ведае, чый гэта голас. Голас маці такі незвычайны.
— Дзе? Дзе?
Ля адной з прыдарожных бяроз стаіць грамадка людзей. Гэта адтуль чуваць лямант маці і віскат мельнічыхі.
На поўаршына вышэй над галовамі грамадкі
