чалавека. Яму, Пінхасіку, нашыя аднаго разу лоўка бакі натаўклі. Ты, вядома, не такі, як ён. Аднак, ты нада мною вось з гэтымі струмантамі стаіш, а не я над табою.
— Я-ж працую!
— Гэта табе, братку мой, не сякерай і не пілой. Ты цягнешся ўверх да купчыкаў. Як гаворыш са мною, дык, здаецца, наш чалавек, а як сядзіш на купецкай брычцы, хоць побач з фурманом, дык ты ўжо купецкі чалавек. Ты і наш, і не наш…
— Ад каго, Антось, мудрасці такой нанюхаўся?
— Ад сваёй спіны і сваіх рук. Вядома, і ад людзей чуў. Помніш Юрку, нізенькага Гарасіма сына? Ён недзе там у Менску працаваў. Прыязджаў да нас яшчэ да Японскай вайны. Разумна з людзьмі гаварыў. Не словы, а кліны ўбіваў у мазгі.
— Помню Юрку. Ён, здаецца, у турме сядзеў? Потым у Сібір выслалі?
— Той самы. Вось ён усё…
— Та-та-а! Глядзі! — перапыняе яго Ляксейка.
— Бачу… Зайчык…
У бацькі і ў сына аднолькавыя глыбока ўсаджаныя шэрыя вочы. Цяпер іхныя вочы аднолькава прыемна здзіўленыя і такія праменістыя, напружаныя і вясёлыя, што, здаецца, — вось-вось зазвіняць.
— Ацю-га-а! Ацю-у-у!
— Ах ты, шэранькі! Ах ты…
Шчуплы Ляксейка свішча тоненька і высока
