вядзе. Высокая і прыгожая мельнічыха з крыкам радасці бярэ на рукі адразу абодвух дзяцей.
— Дарагія… мілыя…
Нізенькі Берка з светлымі вочкамі з рыжаватай стрыжанай бародкай стаіць, апусціўшы рукі, і слёзы капаюць па барадзе буйнымі кроплямі.
— Са мною нічога кепскага не было… — супакойвае мельнічыха мужа.
Берка моршчыць дробны і востры камарыны твар. Не можа супакоіцца. Ён заікаецца ад нахлынуўшых слоў.
— Гэт-та-ж не-немцы і то так не здзе-здзекваліся з нас… Нічога сабе на-нашыя абар-ронцы.
— Ад цара Мікалая адукацыю атрымалі, — кажа нехта.
— У маёнтку пана Манілоўскага напіліся.
— У першых атрадах заўсёды самыя галаварэзы.
— Не апраўдвайце казакаў. Чулі мы пра іх і раней.
— Каб іх першыя кулі трапілі!
Каганецкія брыдуць з лесу хто куды. Ідуць у вёскі, на хутары. Некаторыя з сялян іх у хаты не пускаюць — баяцца казакаў. Казакі напалохалі таксама і іх.
Сонца грэе па-летняму. Па-летняму чылікаюць птушкі. Прыгожа цвіце верас.
Толькі Левіны застаюцца ў лесе.
Сядзяць на зямлі і маўчаць. Саламон дрэмле,
