на яго ілбе яшчэ дрыжыць вераб‘іным чубком пасмачка кволых валасоў.
Рыжы Антось упіраецца засмоленымі рукамі ў бронзавыя грудзі хваіны. Дрэва трапечацца знізу даверху і вершаліна адклікаецца трывожным шолахам. Стромкая хваіна нахіляецца, усё шырэй разяўліваючы ля камля белы свежы рот. Працяглы крэхт роспачы — пераможанае дрэва ляжыць плазам на зямлі і некалькі мігаў уздрыгвае, нібы канаючая жывёліна.
У розных воддалях хвойніка прачынаюцца неспакойныя пошчакі. Са спалоханым чыліканнем узнімаюцца ў неба птушкі.
Прысадзісты, рыжы Антось шчыра, як дзіцё, любуецца зрэзанай хвояй:
— Ах, ты! Сіла…
Вочы яго такія сонечныя, яркія і праніклівыя, нібы бачаць перад сабою прастор куды далей за звычайнае чалавечае вока. Антось паўтарае:
— Ах, ты! Сіла…
— Пра якую гэта сілу кажаш, Антось? — цікавіцца прыказчык.
Рыжы. Антось круціць з махоркі папяроску і кпліва жмурыцца на „Вікторыю“ Кнута Гамсуна.
— Пра якую сілу кажу? Калі на цябе ні гляну — ты ўсё кніжкі чытаеш, а не разумееш таго, што людзі табе гавораць. Мабыць у кніжках не напісана аб гэтай сіле. Я кажу пра нашу мужыцкую сілу.
— Ну?
