вінаградары Палесціны, а яе грудкі — Майсей і Аарон…“ Аднак стары дзівіцца: ён, Лейба, не мог-бы спаць пры варце ў сто дваццаць лейб-гвардзейцаў… Гэта, мабыць, таксама сімвал. А вось страляніна ў Каганцах не сімвал. У чорнай ярмолцы на сівых валасах выходзіць Лейба на вуліцу. Сустракае спалоханых каганецкіх жанчын з пустымі пасудзінамі…
— А дзе малако?
— Салдаты самі п‘юць сырадой.
— Аднак, што там дома з бацькамі, братамі і сёстрамі, — думае Левін. — Пэўна, напалоханы стралянінай… Непакояцца аба мне…
— Трэба ісці дамоў. Пойдзем, Ірачка, начаваць да нас. А можа дамоў хочаш?
— З Маўрай застануся.
Левін ідзе дамоў гародамі.
„На ўсялякі выпадак спакайней…“
Чуе гаспадарчае пакрыкванне Сакалоўскага на свайго парабчука Сухадольца. Яны гоняць перад сабою пяць кароў.
— Гэй вы, ёлапы!
Сакалоўскі паганяе кароў доўгім дубцом.
Спяваюць пеўні. Спачатку зацягвае адзін. За ім чуваць галасы пеўняў з усёй ваколіцы:
Старая карчма жыве сёння па-новаму. На двары вогнішча, гутаркі, папяросныя аганькі.
Калі-ні-калі чуваць сіратлівае рыканне каровы.
