— Начальства загадала. Нічога не ведаем. Лейце ў цэбры.
— Гэй ты! мурзатая!
— Сам мурзаты! Дармо даілі для вас. Лепш на зямлю вылью.
— Заарыштую! Такая ты ды сякая!
Віскат і крыкі зліваюцца ў вураган, у дзікі галас.
— Бабскі бунт, — жартуе Сакалоўскі.
— Зараз іх супакою. Буду страляць у паветра.
Пан Ждановіч выходзіць на двор.
— Казакаў няма на вас, чэрці! — чуе Сакалоўскі голас пана Ждановіча. — Па дамах! А то…
Некалькі гучных стрэлаў адзін за адным наводзяць супакой.
У адказ чуваць плач дзяцей і тупат ног.
— Супакоіў, — кажа пан Ждановіч на парозе пакоя. Ён падыходзіць да стала і запальвае яшчэ адну стэарынавую свечку.
Доўга шэпчуцца Сакалоўскі з панам Ждановічам. У гэтых пашаптушках прымае ўдзел і другі афіцэр. Потым горача б‘юць па руках. Сакалоўскі выймае з кішэні тоўсты бумажнік і пачынае лічыць грошы набожным шэптам.
— Лёгкая ў мяне рука, пане Ждановіч. Вы складзіце акт, што ў вас па дарозе пала пяць штук, а я іх зарэжу і адпраўлю мяса ў Менск. Дык прабуйце маю гарэлачку, пане дабрадзеі!
Навакол карчмы ходзіць варта.
