Карты — як цагліны. Жангліруюць цені цаглінамі. Тасуюцца, перасыпаюцца карты-цагліны і ледзь не ў паветры лётаюць. З аграмадных рук па сцяне раскідваюцца цагліны дзівоснымі веерамі, рассыпаюцца і зноў зростваюцца ў адно.
— Ага! Ага! Папаўся!
— Туз, каб яго качкі! Туз падвёў!
— Хто цяпер тасуе?
— Я! Я!
Звон срэбных манет.
Ляжыць Шыман Кантаровіч на канапе, глядзіць на ігру ценей на сценах і быццам да іх гаворыць:
— Яшчэ пры маёй памяці, раней за царскую манапольку, у гэтай карчме мужыкоў паілі з бочак. А цяпер там каровы, малачко.
Ніхто яго не чуе.
— Кароль падвёў, кароль! Каб ён здырдзіўся!
— Бунтар, не чапай караля.
Шыман Кантаровіч зноў сам з сабою:
— Ну яе з гэтым малаком! Ці мала свайго! Але вось квапунак. Дзеці таксама пайшлі…
Вострыць вушы гаспадар. Прыслухоўваецца. За сцяной ля адчыненых акон чуе крокі. „Га“! — кажа ён настарожана і, як спрунжына, усхопліваецца з канапы. Дзве салдацкія фізіяноміі глядзяць праз акно на карцёжнікаў ні то з зайздрасцю, ні то з цікавасцю. Твары ў іх бронзавыя. Вочы цёмныя і таямнічыя. Голас Шымана Кантаровіча дрыготны і праз меру ветлы:
