Белавусы салдат у расхрыстанай гімнасцёрцы пілікае на гармоніку, адбівае такт правай нагой і ўсё ніжэй і ніжэй нахіляе стрыжаную галаву да расцягнутых мяхоў. Не спыняючы музыкі, ён выбірае сабе прытульны куток на вялікім струхлелым ганку карчмы і разухабістым голасам пяе:
|
Тры дзярэўні, два сяла, |
Нячутнымі крокамі надыходзіць вечар. На саламяных стрэхах і азяродах яшчэ румяняцца крывавыя сляды заходзячага сонца. Вуліца сінее, поўная гукаў і руху. Гармонік і песня прыцягваюць да ганка нямала дзяцей.
— Салдаты… Салдаты…
Дарослыя набліжаюцца павольным асцярожным крокам з сваім вечным запытаннем:
— Што чуваць?
Гарманіст абвяшчае навіну:
|
Дзеўкі ў лес — я за імі… |
На двары ля студні мыюцца салдаты-пастухі. Жартуюць з дзецьмі, перакідваюцца словамі з дарослымі местачкоўцамі, што аглядаюць кароў і мацаюць іх, як на кірмашы. Тыся, старая цётка Левіна, трасе галавою, уздыхае і разважае сама з сабою:
— Колькі людскіх слёз. Бедныя гаспадыні пла-
