з чырвонымі абадкамі навакол. Ён у новых лапціках, белыя анучы аплецены аборамі вакол тонкіх ножак. Шарачкі, суконная сівая світка і магерка на галоўцы надаюць поўнае ўражанне штучна зробленай лялечкі-мужычка.
Урачысты смешны дзядок паглядае навакол і дзівіцца: „чаго смяюцца?“ — і крыўдліва пыхкае. Увага да старога бацькі раненага салдата хутка астывае.
Жаласлівыя дамы раптам узварухнуліся:
— Ранены салдат… — імчыць чутка з купе ў купе.
— Ранены воін… — плыве навіна з вуснаў у вусны.
Жаласлівыя дамы ў старамодных шапачках з кветкамі і пер‘ямі падхопліваюць навіну з асалоднай трывогай:
— Дзе? Дзе ранены воін?
— Дзе наш герой?
— А вунь там на полцы.
— З бінтом на твары.
— Вока правае выбіта нямецкай куляй.
— Мы не ведалі!
— Ох, божа мой…
„Ранены воін“ — чарадзейнае, узнёслае слова для пасажыраў. Нібы па нейкаму таямнічаму загаду, у большасці пасажыраў расчыняюцца сэрцы да гарачага пачуцця, і шчодрыя рукі лезуць у рознастайныя чамаданчыкі, у лакіраваныя кашолачкі,
