4. Твар да твару
Дзе няма ні руху, ні спакою,
Дзе адны каменьні, ды крыжы…
Любы мой,
Вясёлаю рукою
Дагарэўшых серцам
Ня тушы…
Толькі там жыцьцё,
Дзе рух і палыханьне…
Толькі там ўстаюць
Супроць жыцьця,
Дзе ў руках жывога парываньня
Дагарае першая сьвяча.
Чэзьне дым,
Зьнікаюць перашкоды,
Колькі-ж сноў загублена
У дым…
Шэраг год
Жыцьцёвай непагоды
Замятае дальняга сьляды…
Ах, людзкое сэрца
Ўсё-ж машына, —
Ёсьць агонь —
Трапечыцца яно…
Вось чаму
За любых,
За айчыну
Часта п‘ём і роспач і віно…
Ну даволі…
Што загаласілі?..
Хай пад час я падаў і хварэў, —
Я ўцякаў
Ад холаду магілы,
Я агнём жаданага гарэў…
Ня шукаў мяшчанскага спакою,
Не каменьняў чорствых
І крыжоў…
Ня душыў юнацкаю рукою,
Тых хто ў даль, да лепшага ішоў!
∗
∗ ∗ |
Ён спаткаў мяне злосным і дзікім,
Словы злосныя
Кідаў у твар…
