Старонка:Магіла льва (1927).pdf/43

XIX

Капалі ў пушчы дол глыбокі,
Дно высьцілалі у кару
І насып сыпалі высокі, —
Машэку насып, як цару.

А на гары тэй недалёкай
Хавалі косьці у зямлі
Ахвяр, што ад рукі нялёгкай
Бяз часу на той сьвет зышлі.

За днямі дні пабеглі шпарка,
Ў няпамяць шоу за годам, год,
Мянялась сьвету гаспадарка
Жыцьцё-быцьцё зьмяняў народ.

Той насып, дзе ляжаў Машэка,
У мох і дзерава аброс;
Пякла улетку яго сьпека,
Зімой трашчаў над ім мароз.