лася. А бабка тож усьмешкай яму адказала — восенскім сонцам...
Спрэчкі цягнуліся доўга. Блізка што а паўночы ўзяў слова старшыня ЦВК т. Чарвякоў. У простых даходных да мужычага розуму словах ён растлумачыў сэнс вялікага будаўніцтва, з якога старавечная, закарэлая ў брудзе, у цямноце вёска, прыціснутая агідным гнётам вясковае буржуазіі, выйдзе на новы раскошны шлях новае гісторыі.
Я бачыў, як сялянскія твары працяліся былі строгай увагай, як у іхных вачох глыбока, цёмна дымілася балючая — ад сэрца, ад крыві — думка пра новае жыцьцё, пра новае шчасьце.
Старая бабка нахілілася да свайго суседа і — я чуў — ціха ў яго запыталася:
— Яка мы будзем рабіць тады?
Дзед дасадліва ёй адказаў:
— Ат, бабка... Што ты пытаеш? Калі ішлі на вайну, таксама ня ведалі, але-ж тымчасам рабілі.
І, троху змаўчаўшы, дадаў:
— Ты-ж чула, што я казаў: чацьвертая рэволюцыя. Усе — і старыя і малыя перараджаюцца... Разумееш?
Бабка ўсьміхалася восенскім сонцам...
