Як ад’ехалі ад сяла, я сказаў свайму спадарожніку:
— Ёсьць людзі, якія пераносяць у колектыў дробнаўласьніцкія тэндэнцыі, што ўзгадавала ў іх індывідуальная гаспадарка. У іх зноў — сваё, чужое, свой колгас, чужы колгас... Каб прыдбаць у «свой» колгас, яны ашукваюць «чужы»... Яны-ж відочна нас ашукалі...
Мой спадарожнік доўга маўчаў, а пасьля ціха, нібы сарамліва, усьміхнуўся і адказаў:
— Чорт яго ведае... Каб гэтыя коні стаялі ў нашым колгасе, можа-б і мы гэтак зрабілі...
— Але-ж ці добра гэта? Ці трэба гэта для справы?.
І ўсю астатнюю дарогу мы думалі над гэтым пытаньнем...
10.
Міжслоўе
Крэпкую, як крамень, глыбокую, як зямля, і непасрэдную, як само жыць, гаспадарлівасьць мужыка-земляроба трэба пераключыць у рэчышча дружнага колектыўнага клопату і стараньня.
