— А дзе-ж збруя?..
— Зараз, зараз... Што атрымаў, тое і аддам. Мне чужога ня трэба... Я не жабрак які-небудзь...
Мы ўжо ані-ні ня зьдзівіліся, калі ён вынёс і высыпаў на зямлю бярэмя нясусьветнага шкумацьця. Высыпаў і запытаў тонам глыбока закранутага гонару:
— Што, можа скажаце, я й гэта падмяніў, га?
Мы катэгорычна запротэставалі:
— Што ты, што вы... Мы й не падумалі нават...
Калі мы сяк-так зачапілі за воз адну кабылу, да яе падышоў хлопец-колгасьнік, доўга стаяў, прыглядаўся і нарэшце закрычаў:
— Браточкі! Гэта-ж наш стары хамут, далібог-жа...
Мы зарагаталі, зарагаталі і самі колгасьнікі, адылі ткнулі на хлапца, і ён, сьцяміўшы, у чым справа, зараз-жа прызнаў сваю памылку.
Выехалі мы пад дружныя пажаданьні і самы адкрыты бесцарамонны сьмех. Мы й самі сьмяяліся і бясконца дзякавалі гаспадаром, за іхную нязвычайную ветлівасьць.
