ведаў усе іхныя звычкі, усе асаблівасьці і дружыў з імі, як з лепшымі сябрукамі.
А было так, што затрымаўся ён ля аднае красуні-кабылы больш, чымся ля іншых, і не хваліў, не захапляўся, а стаяў моўчкі. І ўжо падаўся быў у вароты, адылі суняўся, яшчэ раз азірнуўся і сказаў — здалося мне, што сказаў ня толькі з захапленьнем, а й з жалем:
— Гэта — мая... Сам выгадаваў... Тры гадкі... Завадзкая...
І дадаў, нібы выпраўдваючыся:
— Дзьве дзесяціны зямлі меў... Але ўцяўся, каб зрасьціць жывёліну... Вунь якая яна... Нішто?..
...Сёньня мы з ім пасварыліся. Сёньня разыйгралася сцэна, над якой мне давялося глыбока задумацца...
Мы прышлі забіраць належных нам коняй. Старэйшы брыгадзір сустрэў нас нездаволеным доглядам, старанна хаваючы ў вачох хвосьцік тонкай хітрынкі.
На двары, ля стайняў стаяла з восьмера жарэбных кабыл.
— А дзе рэшта?
— Якая рэшта? Вось выбірайце. Колькі вам трэба? Чатыры? На любкі бярэце...
