атрымаць некалькі кулацкіх коняй — іх часова паставілі былі тут, а цяпер разьмеркавалі па ўсім кусьце.
Колькі дзён назад я быў у гэтым колгасе і аглядаў іхную гаспадарку. Яны багата жывуць. У іх увайшла ў колгас уся вёска — у іх многа рабочае сілы, многа рознае маемасьці. Коні іхныя слынуць на ўсю акругу, а зямля родзіць, як чорназём.
Мяне вадзіў тады па стайнях старэйшы брыгадзір — рухавы гаваркі дзядзька, пасьпешны і клапатлівы. Ён адчыняў кожную стайню шырокім урачыстым жэстам і ў захапленьні паведамляў набожна стрыманым шопатам:
— Жарэбныя кабылы... Э-эх, кабыліцы, першы сорт... У работу не бяром, ані-ні... Стаяць сабе, як пані...
Ён даваў мне хвіліну любавацца пышнымі, гладкімі клубамі кабыл, потым пачынаў выказваць сваё захапленьне, і зачыняў вароты з цяжкой марудлівасьцю, быццам ня меў сілы адарваць вачэй ад сваіх гадунцоў.
— А вось тут яшчэ...
І цягнуў мяне ў наступную стайню.
Ён жыў адно-гэтымі коньмі, аддаваў ім увесь свой час, клапаціўся аб іх, як аб сваіх блізкіх.
