дасьці, пасьля крануўся і зрабіў два маленькія сьмешныя крокі.
Голуб пырхнуў і паляцеў проста на хлопчыка, пралапатаў крыльлямі над самай яго галавой.
Хлопчык адхіснуўся назад, вочы ў яго сталі шырокія-шырокія. Ён сударгава замахаў ручкамі і затрапятаў увесь ад раптоўнага сполаху.
Бацька спакойна ўсьміхаўся...
8.
Як зазвоняць у звон
Зямля чакае свайго запладненьня.
Над зямлёй шпаркай хадою, пераскокваючы цераз кароткія цёмныя ночы, ідзе маладое вясновае сонца.
Раніцой у колгасе звоняць у звон, склікаючы на работу.
Раніца цяпер скрозь — румяная, сакавітая, прасычаная густой мядовай слодыччу. Ад гэтае слодычы, як ад каханьня, хмельна круціцца ў галаве і па целу тонкімі хвалямі пераліваецца кроў.
Каля стайні зьбіраюцца хлопцы. Тузанінай, борканьнем разганяюць апошнія сьляды аспа-
