— Чаму гэта канечна мне?
— Як сябру сельсавета.
Жанчына суняла свой погляд на каморніку, падабрала ў горкую міну вусны, пасьля бокам — з пагардай і жалем — зірнула на нехацімцаў і заківала галавой:
— А во й нахаба на маю галаву. А няхай-бы яны захацелі, гэтыя нехацімцы...
Малады хлопец падамкнуўся да цёткі і многазначна штурхнуў яе ў бок.
— Старыя, цётачка. Дзе ўжо ім захацець... Вось мы, маладыя...
І зухавата падміргнуў. Цётка не зьвярнула на яго жаднае ўвагі (пры выкананьні службовых абавязкаў) і, не абарачаючы галавы, праказала да нехацімцаў:
— Хадзем!
Потым тонам загаду яшчэ паўтарыла:
— Ну, хадзем!
Перад тым я памыкаўся быў завесьці гутарку з гэтымі нехацімцамі. Вёска, дзе гэта было, — двароў у шэсьцьдзесят ці болей — цалком была паступіўшы ў колгас, і колгас быў дружны, спраўны. З усяе вёскі знайшліся два гаспадары, якія пайшлі супроць усяе грамады — асталіся ў
