Гэта старонка была вычытаная
Магутны роў яго зрываецца па прышчэмлены скогат — ён захлынаецца сваёй нязбыўнай смагай каханьня.
Жоўтыя вербы застылі ў пышным напружаным звоне.
Казалі — у бары кукавала зязюля...
Сонца ласкоча зямлю гарачымі цурочкамі жаўранкавых сьпеваў, і зямля гарыць родавым палам...
5.
Нехацімцы ды выхадзімцы
Трэба сеяць: зямля чакае свайго запладненьня.
Колгасьнікі рабілі пробны выезд у поле. Было многа мітусьні і бязладзьдзя. І прыгожа было, як потым выехала парак з дваццаць ці болей — адна за аднэй, роўнай стройнай чарадою, — як ажылося поле, агаласілася бадзёрымі воклікамі, вясёлым, сьмехам.
Вышлі ўсё маладыя дужыя хлопцы — ішлі яны, як войска на парадзе, і адчувалі сябе героямі, бо былі першыя ў першым паходзе за новае жыцьцё...
