— Чаму ты, дарагі муж, не даеш аб сабе весткі. Дзе ты цяпер? У якой зямлі? Ці ўцёк ты сумысьля ад мяне за акіян-сіняе мора? Ці ты забыў мяне ды нашоў другую? Прыяжджай цераз тыдзень, бо жыць, мне адной няможна. Ня прыедзеш — бог з табою. Ссушыў ты ды знудзіў мяне.
Усьціньня ўздыхнула.
— Ну, досыць з яго. Калі хоча жыць — дык прыедзе, а не — знойдзеш сваё. Тваё ад цябе ніколі не ўцячэ...
Ліст быў запячатаны. Тацяна рашуча паправіла хустку на галаве і сказала:
— Колькі гэта я карылася яму?
І ня было на твары ценяў заклапочанасьці, зьніклі яны, як ад сьвятла зьнікаюць, ад новае думкі, што прышла ня скора, але поўнасьцю ахапіла.
І старая ўсьцешаная цётка Ўсьціньня вясёла прамовіла:
— Так-то яно лепш будзе. Цяпер-жа, людзі кажуць, пачынаюць неяк жыць па-новаму, па-другому...
І спрытна, і вясёла зьвінелі верацёны.
*
Так у сонечна-зімовы дзень, перад вечарам, у старэнькай хатцы пад грабянямі, расказалі дзьве жанчыны аб сваім жыцьці ды шчасьці-долі.
1928 г.
г. Менск.
