ная мая, расказала ўсе па-парадку. Не прасьцілі яму. Адседзеў у турме месяцы са тры, а пасьля — малінавым стаў.
— Дык ці не схадзіць-бы і мне? — папытала Тацяна.
— Схадзі, галубачка, схадзі. Што там ня будзе, але схадзі. Можа дапамогу якую дадуць. Шкода во’, што нічога ня ведаем мы з табою. Парадзься з людзьмі, напішы ліст да Саўкі, дый схадзі — тут-жа недалёка.
— Я і сама ня ведаю, што яму напісаць?
— А што пісаць? Садзіся во’ дый пішы, — ты-ж троху, здаецца, умееш сама.
— Напішу, дык троху прачытае. Вучылася-ж я дый забыла ўсё, думаць няма калі, а яно-б часам і прыгадзілася.
Тацяна з-за бажніцы дастала нядаўна куплены ліст паперы і маленькі аловак, адкінула абрус са стала. Селі за сталом побач.
— Ты пішы, а я падказваць буду, — гаварыла клапатліва Ўсьціньня.
Тацяна ўзяла ў рукі аловак, нізка нахілілася над папераю, прытрымліваючы левай рукой, а Ўсьціньня паклала рукі на стол, дыхала ў твар Тацяне і гаварыла:
— Пачынай так... Дарагі ты мой муж, Саўка Хвёдаравіч! Кланяюся я табе ад сырой зямлі да белага твайго ліца. І жадаю я, твая верная жана, Тацяна, усяго слаўнага і добрага здароўя... Напісала?..
Літары выходзілі буйнымі, няроўнымі, пісаць не спраўлялася...
