дзеўкаю на сяле была. А песеньніца-ж была. Да чаго любіла іх?
— Мінецца яно ўсё. Усё дымам будзе... Я і сама ахвотніца да песень. Чым так сядзець ды сумаваць— давай засьпяваем. Я во’ пачну, а ты памажы мне.
Усьціньня пакінула верацяно, прыхілілася галавою к сьцяне.
— Вось песьня гэтая. Зусім, здаецца, пустое дзела. А жыць нам без яе няможна — у жніво, у каляды, у супрадках — усюдых з песьняю, (Гэта-ж цяпер мала сьпяваюць). Тут табе пра ўсё сказана — і пра гора тваё, і пра радасьць тваю. Сьпяеш — і лягчэй стане! Забудзешся...
І дзьве жанчыны згадзіліся засьпяваць, каб «лягчэй стала».
Зачала Ўсьціньня ціха і пявуча:
Піця-а, людзі, гарэлачку, а я буду во-оду.
Не кажэце майму ро-о-ду.
Тацяна, пасьлюняўшы пальцы, прыгнуўшы галаву к грэбеню, падхапіла мэлёдыю жаласна і тонка:
Што-я я ту-ута гару-у-ю...
І тады ўжо спляліся галасы ў адзін, пяшчотны і сумны да сьлёз.
А скажэце майму ро-оду,
Што я ту-у-та па-аную.
Усьціньня паклала правую руку на грудзі, схіліла галаву на плячо:
Па-айду ў са-адок, сарву цьвято-ок,
Са-аўю-ж я вя-ано-о-ок.
