бог шчасьця-долі, дык ён змарнуецца ды вухам аб землю — і ўсё тут.
Тармошачы на руках дзіцёнка, нізкім і сіпаватым, трошкі сумным і прызвычаеным да гэтае гаворкі голасам, гаварыла Тацяна.
— Толькі вось, цётачка — я-ж маладая… Столькі я пражыла — гора адно бачыла. А жыць мне дужа-дужа хочацца. Ды каб гэта ўсё сваё было — і двор, і гаспадарка — якая яна ні ёсьць...
— Раз маладая, — перабіла Ўсьціньня — дык і сіла ў цябе ёсьць, а ёсьць сіла ды здароўе — усё ты перанясеш, мая рыбухна... Вернецца Саўка — і ўсё пойдзе па-другому... Жыць будзеш!..
Усьціньня гаварыла бойкім голасам, бодрачым, упэўнівала, што ўсё спраўдзіцца і гэта весяліла змучаную Тацяну. Пялёнкі пахлі кісла. Завярнуўшы ў іх дзіцё, беражліва паклала ў калыску і, нахіліўшыся над ёю, стала даваць дзіцёнку цыцкі. Як перабірала пальцамі альняныя валосікі на галоўцы сына, на сэрца хлынула тады супакойная і лёгкая хваля радасьці ў маладое жанчыны, а з гэтым снаваўся ўспамін, як ніткі ў спрытных руках Усьціньні.
«Расьце сынок... Адзін гадочак толькі яму споўніўся. Чаму ён такі дробненькі? Мусіць, ня так гадуецца. Узрашчу-ж яго! От раскажу яму, як вырасьце:
«Рос ты і радзіўся бяз бацькі, у горы гадавала цябе. Распусны бацька твой — пакінуў нас, можа і ня вернецца назад... Сыночак ты мой любы!»
І голасна прамовіла Тацяна:
