Бабы-пляткаркі, падцягнуўшы да калена спадніцу ды сабраўшыся ля калодзежа, разносяць нябыліцы:
— Гэта-ж дзіва — пайсьці ад мужыка!
— Такі ён і мужык, мусіць, што жонку ня мог утрымаць.
— Адлупцаваў-бы добра, каб не захацела!..
— Ды сястрыцы-ж вы мае! Ды ці ў нашу пору, як мы маладзейшыя былі, было калі гэта? Мужык за валасы-б прыцягнуў дахаты, да сьмерці-б забіў.
І бацька родны ў хату ня пусьціць...
— Ды вянчаліся-ж, бацюшка сьвятым ручніком зьвязаў, абяцаньне давалі...
— Сьвет, мусіць, пашоў такі!..
І скардзяцца бабы на новы сьвет, на людзей, што парушаюць законы, перасьцерагаюць сваіх дачок ад гэтага.
Ды дзе іх усьцеражэш!
Кожная іх дачка пойдзе замуж так, а нялюба — вернецца назад, ня прызнае абяцаньняў ды сьвятых слоў, адрачэцца ад старых песень — засьпявае новую.
А Насьце весела, — брат сказаў:
— Жыві ў мяне!
Чаўнок лоўка так ходзіць пад руплівымі рукамі, моцна так стукаюць набіліцы новыя ў тахт думкам.
Ня пужаецца Наста людзкіх гаворак.
Няхай старыя хоць па ўсяму сьвету разьнясуць, — усёроўна не павераць маладыя — ані каплі: будуць жыць, выбіраць па-свойму любага, будуць жаніцца без папа. Увечары прыдзе Сёмка, зараз працуе на
