каменем зваліўся на двор і, растапырыўшы крыльле, пабег у хлеў.
— Дурная птушка, — сказаў Карней.
А зьвярнуўшыся да Агея, весела, падміргнуўшы, сказаў яму:
— Пайду жыты аглядаць, а ты ў хату зайдзі... Сядзіць гэта там адна Маланьня дый сумуе. Распытай ты ў яе — чаго яна так?
Карней пашоў гародамі ў зялёную даль жытоў.
А ў хаце сядзела толькі адна Маланьня — з вакна глядзела на вуліцу, чула крыкі, песьні ды вясёласьць маладых. Нікуды ёй ісьці не хацелася — толькі многа думалася вельмі.
Нехта стукнуў у дзьверы. Маланьня ўскочыла, выцерла белым вышываным рукавом сьлёзы, а спазнаўшы Агея — вясёлага, са сьмехам у вачох, радасна ўскрыкнула.
— А я думала, што ты ня прыдзеш?
Агей сеў ды ўзяў яе за рукі, паглядзеў у вочы сінія, поўныя прадоньнем простай шчырасьці і пачуцьця.
— Чаму ты думала так, Маланка?
Агею хацелася сказаць што-небудзь вельмі пяшчотнае, ласкавае, каб усьцешыць усхваляванасьць дзяўчыны.
— А мне думалася што ты пакінуў мяне!
— Ха-ха! Цябе пакінуць — такую... добрую... прыгожую...
— Любы мой, Агейка, — і гладзіла яго валасы русыя, пераблытаныя.
