най зямлі... Падыходзілі старыя, глядзелі на гульбішча і скокі, а самі гаварылі стала і сур’ёзна аб вясьне і аб ураджаі, аб тым, што жыта добра зарунела, што скора будуць узорваць зямлу пад ярыну.
Агей Засека хадзіў радасным — рад быў вясьне, жыцьцю і думам.
Пад поўдзень прышоў к Карнею. Той сядзеў на прызьбе ў аднэй белай кашулі, весела глядзеў на сонца і на стрэху свайго хлява — на ім пагніла салома...
— Малайчына ты! — пахваліў дзядзька Агея, — зрабіў такое для вобчаства, што другі-б ня змог. Коопэрацыя — важная штука для нас... Плугоў, кажуць, панавезьлі туды — і то добра!..
— Яшчэ ня ўсё, — адказаў Агей, — многа чаго зрабіць трэба... Вось адчынім хату-чытальню. Кніжкі вечарамі чытаць будзем. Людзі з гораду прыедуць— шэфамі завуцца — даклады будуць рабіць. Агроном скажа, як атрымаць большы ўраджай...
— Усё яно патрэбна, а розум — самае галоўнае...
— Розум, дзядзька, у кожнага ёсьць, толькі хто куды накіруе яго...
— Так яно... А сонца-ж, сонца сьвеціць як — эх! Пайсьці-б цяпер на поле ды падзівіцца на збожжа— сёлета яно добра ўзялося.
Сьмяецца Карней — чаму? — ці сонцу, ці жыту, ці так радасна можа.
Белы певень узьбіўся высока на стрэху і захлопаў крыльлямі, загарланіў, а тады, спужаўшыся нечага,
