— Г-эх! Ды ня так-жа зусім, а вось як!..
І Нікандра ня ўтрымаў, кінуўся ў скокі разам з Карнеем, прыпяваючы:
Ах ты, сукін сын, ды ліпаўскі мужык,
А куды ты спатыкаешся-бяжыш?..
Э-эх!..
Падхапіў знаёмы прыпеў Карней:
Я бягу, бягу з пахмельля ды ў шынок—
Жыць ня можа, не падпіўшы мужычок...
Сьцяпан Гаравы прыхіліўся к Агею і сказаў:
— Правільна сказана: спатыкаецца, а ўсё-ткі бяжыць мужык.
— Старая песьня — жыць падвыпіўшы... Сягоньня ты душу адвёў, а заўтра будзь чалавекам, а не скацінай...
— І буду, — гаварыў Сьцяпан, — сягоньня я іду супроць сябе, выпіўшы чарку, а заўтра буду іншым...
— Я сягоньня выпіў, — гаварыў Нікандра Карнею, а заўтра ня буду піць, бо працы многа.
Агей таксама думаў: у Карнея праца будзе спарыцца, Сьцяпан будзе спрачацца з жыцьцём — і ўсё будзе іншым.
Нахіліўшыся над сталом, Нікандра ўсё дапытваўся ў Карнея.
— Ну, як мы жывем?
Карней махаў галавою і гаварыў:
— От, жывем...
— А як? Скажы ты мне...
— Сягоньня дзень прайшоў, заўтра другі, трэці...
— І ўсе?
