пах — яго цягнула... А Карней быў другой сілаю. Ня жыў ён ніколі ў гарадох і не цягнула яго.
А Карней вышаў на сярэдзіну хаты, топнуў нагою ды падміргнуў усім; засьпяваў:
А з гары, з гары-ы, з да-аліны-ы
Беглі конікі-і ча-а-тыры-ы...
Песьня дзявочая, вясельная, а голас у Карнея сіплы, ня можа зладзіць з песьняй. Карнея падхапіла вясёласьць...
Звонка засьмяялася Маланьня, падхапілі сьмех Агей са Сьцяпанам, а Карней зьдзіўлена стаў з разьведзенымі рукамі.
— Вы чаго? — га? Э-эх, вы... Дачка Маланьня, хоць-бы ты бацьку пасобіла сьпяваць.
— Ну, давай, тата!
А з гары, з гары...
Э-эха-ха... з да-а-ліны-ы...
Голас бацькаў і голас Маланьнін спляліся, адзін звонкі — другі сіплы, неяк выпадкова разьлілася большая вясёласьць у людзей, агарнула іх. І тады ўжо забылі аба ўсім. Нават сур’ёзны, пахмурны Сьцяпан схіліўся на рукі над сталом ды разам з Агеем галасамі здаравеннымі грымнулі:
— Э-э да-ээх!..
Карней ня змог утрымацца і пашоў па хаце, здорава прытопваючы лапцем; трасьліся ў яго барада і порткі... Ва ўсіх прайшоў хмель... Тады ў хату ўбег шчуплы мужык Нікандра; шапка ў яго набак, вочы глядзяць насьмешліва, адставіў правую нагу, рукі ў бокі...
