— Ды другі на працу так ня здатны, як на гэтыя скокі: гы-гы-гы...
— Ды гэта навука невялікая, абы ногі хадзілі...
— Твае ногі, нябось, не разыйдуцца! — нехта зачапіў старога.
— Што ты мне гаворыш? Дай чарку выпіць, тады паглядзім, хто каго абгоніць...
— Зялёную грай! — загадваў віхрасты хлапец.
— Ня слухай яго... Вальц-сьлёзы сыграй нам... Э-эх, разьлюлі-малінушка!..
Стары Макей ляжаў на печы, пыхцеў піпкаю і, пазіраючы ўніз, перакідваўся словамі з некаторымі мужчынамі. Дзяўчаты стаялі грудам ля полу, сядзелі з хлапцамі. Агей завёў гутарку з мужчынамі, але гаварыць было цяжка, бо ад тупаньня ног і выкрыкаў нічога ня было чутно... Расчырванеўшыся, сядзела на палу Маланьня ў белай хусьцінцы. Агей падышоў і сеў побач. Маланьня ўстрапянулася, і твар заліла яшчэ большая чырвань.
Агей узяў за яе руку, гарачую, нібыта насьмешліва спытаў:
— А можа забылася пра мяне?
Маланьня яшчэ бліжэй прытулілася.
— Што ты, Агейка? Я ўсё толькі і думала аб табе. А цяпер я рада... так, што ты тут, што мы разам...
Лёгка і добра адчуваць цяплынь рукі любімай, слухаць, як цячэ і б’ецца маладая кроў!..
