Гэта было цяжка думаць і адчуваць — трэ’ было з усёй напружнасьцю знайсьці нешта, ня так пражыць, знайсьці выйсьце...
А бацька гаварыў:
— Мужычы хлеб горкі ды потны...
Тады яшчэ ядраней стукаў Агееў цэп, чуць не прабіваў ток. І ў тахт гэтага снавалі думы аб здабычы хлеба.
Кастрывы пыл забіраўся пад кашулю, пакрываў твар, ад марозу халадзелі рукі. Так да вечара змалацілі капу жыта...
Была субота, і на старой званіцы, як у разьбіты чыгун, некалькі разоў празванілі. У суседняй хаце заплакала дзіцё, заенчыла, паднялася лаянка і плач жанчыны... 3 гармонікам цераз плячо ішоў па вуліцы гарманісты; грудам хлопцы з прыпевам ішлі ў канец сяла, а ўперадзе дзяўчаты — са сьмехам і выкрыкамі, уцякаючы ад абдымкаў хлапцоў.
— Э-эх-мма-д’ ты ка-алінушка-а... — зацягваў адзін голас.
— Ка-алінушка-а — э-э-эх! — падцягвалі другія.
Як больш сьцямнела, Агей адзеў сваю шынэлю і пашоў на вячоркі. Макеева хата грымела ад скокаў. Гарманісты ківаўся ў бокі ды прытоптваў нагамі. Спачатку нічога няможна было разглядзець: усё мітусілася ў скоках. Хлопцы з дзяўчатамі, потныя, выціраліся хусьцінкамі...
— Во, напрацаваліся, як асець змалаціўшы, — пажартаваў нехта.
