выйдзеш у сьвяты дзень пагуляць к маладзіцам ці к дзеўкам — сварку падымае, б’е...
Дзьве буйных сьлязы скаціліся па шчоках Насьціных, па шчоках пакутна-дзявочых, праточаных журбою:
— ... Ты, кажа, ходзіш к хлопцам гуляць... ня любіш мяне... А сам слова ласкавага не сказаў ніколі...
І жанчыне — маладой, змучанай — хацелася ласкі гэтай чалавечай, незаплямленай людзкім брудам.
— Вось і жыві тут!
Агей са спачуваньнем спытаў:
— А ты бацьку не казала пра гэта?
— Што-ж яму сказаць? Не паверыць ён мне... дый сам нічога ня зробіць.
— Ты, Наста, не гаруй, — суцяшаў брат, — цяжка табе, прыходзь дый жыві...
— Як гэта? — спужалася Наста. — Пакінуць яго, а самой прыйсьці?
— Кінь дый прыходзь... Мы пражывём...
— А вянчаліся-ж мы... Ад сораму па вуліцы ня пройдзеш... Усе людзі будуць сьмяяцца.
— Ты не глядзі на гэта. Цяпер новы сьвет стаў, ва ўсе закавулкі прышоў ён, а ў вас няма... гэтага сьвету...
Агей стараўся падабраць такія простыя словы, каб ускалыхнулі яны сястру, каб сама яна праўду ў іх адчула. Брат аблакаціўся на стол ды гаварыў аб тым сьвеце, якога ня ўгледзела Наста. Сястра ня ўсё разумела; бачыла братнюю спагаду і ад гэтага лёгка
