— Перамяніўся ты зусім! — адрэзаў раптам Нікан і нездаволена забарабаніў па сталу пальцамі.
— Гады, бацька, могуць і не такога, як я, перавярнуць.
Аб гэтым яму сказаў і Карней, значыць: ён зусім перамяніўся, стаў іншым чалавекам. Ці лепшым ці горшым?
І бацька к сыну адчуў нейкую варожасьць — ад таго, што сын ходзіць па зямлі ня так, ад таго, што Агей з большым узьлётам пачуцьцяў; няма нічога бацькаўскага — цень застаўся толькі...
Тады Нікан узьлез на печ ды закрыўся старым кажухом; усё ляжаў дагары, быццам разьлічваў што. У яго прывычка гаварыць сам з сабою. Словы глухія, ціхія адрыўкамі ляталі:
— Ліха яго возьме... Так яно — так... а можа і ня так?
Потым яшчэ загаварыў з печы аб непарадках: от мужыкі некуды цягнуцца, самі ня ведаючы куды, усё к новаму нечаму. А што будзе? Што прыдзе? Якое ліха? Для Агея словы цягнуліся шэрымі, золкімі, наганялі дрымоту. Тады ён, гледзячы на вуліцу, дзе разгульвала мяцеліца ды белым насьцілам лажылася вобзем, — успамінаў чамусьці акопы, парахавы дым, гарматныя выбухі, і тады балела рана ў левым баку. І ўсё спляталася ў нудлівы беспакойны сон. Яму — здароваму, шырокаплечаму, з моцнымі, як абцугі, мужычымі рукамі, — хацелася, каб хто-небудзь сказаў ласкавае слова, прыцішана пагаварыў словамі маці...
