А можа дасьць улада? Як ты думаеш, дасьць нам савецкая ўлада зямлі? Чытаеш ты, Ілька кніжкі, ці напісана ў іх дзе-небудзь, каб далі цыганом зямлю... Маўчыш, значыць няма... І будзем мы да сьмерці жабракамі езьдзіць... Эх!
Ілька ўскінуў галаву, запаліў усіх сваім агнём.
— Зямля будзе, я даб’юся. Сягоньня-ж пайду ў горад...
— Ідзі, Ілька, ідзі... Ідзі к самаму большаму начальніку і скажы ад усіх нас: «Хочуць цыганы жыць, а няма ў іх зямлі. Дай нам зямлі. Ленін усім даў зямлі, а нас абмінуў. Калі і ты не дасі, дык пойдзем красьці. Вось што яно»... Ці праўду я сказаў?
— Зямлі дадуць.
— Ілька, пакажы там свой значок, няхай ведаюць, хто такі сын цыгана Ляксея, — ганарыцца бацька сынам.
Марта падышла, засьмяялася і правяла рукою па ўскалмачаных чорных валасох Ількавых.
— Праўда, што дадуць нам зямлі?
— Праўда.
— І мы сабе хату пабудуем?
— Пабудуем хату, будзем араць, сеяць. Я цябе навучу чытаць. Хочаш, Марта?
— Хачу.
Кажа Макар:
— Любі, Марта, Ільку: ён за ўсіх за нас, за наша жыцьцё.
Ня ведае бацька, што думае дачка.
