аглянуўся: стаіць на гасьцінцы Арына, стаіць, белую хусьцінку вецер трэпле. Махнула рукою, павярнулася і пашла; вось схавалася за ўзгоркам і ня відаць яе...
Ішоў полем, ішоў сёламі.
Ішоў разам з сонцам, — шлях просты.
Да поўдня змарыўся. Торба давіць на плечы. Па дарозе возера — вада крышталёвая, напіцца захацелася. Напіўся прыгаршчамі, вымыў ногі — потныя і ў пыле, лягчэй стала.
Сустрэў па дарозе дзядзьку, што ішоў з касою. Спытаў, колькі вёрст засталося да гораду.
— Ды вёрст пяць з гакам, — адказаў дзядзька, падзівіўся трохі на хлапца і пашоў сваёй дарогай.
А Цімка — сваёй...
І вось ужо на сінім фоне неба, з водбліскам сонца, паказаўся гарадзкі завод з чорным комінам. Пачуўся грукат і гром. Нехта моцна стукаў палкаю па жалезу. Паказаліся на ўзгорку вялікія каменныя будынкі. Засумаваў і ўзрадаваўся Цімка...
Вось ён які горад!
— Эх, горад, горад, як-жа ты стрэнеш мяне? Як прытуліш?
І тады-ж горача падумаў Цімка:
— Абы імкненьні, а ўсё можна перамагчы...
Імкненьні — і далі...
*
... Жыцьцё ты — маладое!
Канём сівагрывым імчышся па загонах, сёлах, лясох. І ўсюды ты — сваё роднае, і ўсюды запал у грудзёх не астывае.
